Om eksamen, festspillene og eit nytt og betre liv

No bloggar eg att for fyrste gong på lenge, over ein månad faktisk. Framleis ikkje noko viagra i posten, eit teikn på at eg ikkje har lesarar, i alle fall ikkje nokre dedikerte slike. Nuvel, nok sutring for i dag.
Eller nei, eg skal sutre litt om eksamen. Kunsthistorieversjonen. Eg tykkjer ikkje eg er særs dugande i sjangeren eksamenssvar, eller det vil seie, meir presist, i sjangeren skuleeksamenssvar. Eg vert stressa, eg skriv stygt, eg likar ikkje dei lite frie oppgåvene, eg tykkjer eg må konsentrere meg meir om å hugse ting enn å drøfte og skrive ein god tekst, eg tykkjer eksamensvaktene ter seg som om dei arbeider på Guantanamo.
Då likar eg semesteroppgåver mykje betre, særskilt når eg har so strålande vegleiarar som dei to eg har hatt på høvesvis retorikk og miljøfilosofi, og når mamma og Harald i tillegg forbetrar språket mitt ved å lese korrektur, er alt såre vel. Her er ein eksamenssjanger der eg kan vere nokso fri, kreativ - rett og slett drive lystdriven forsking.
Noko ana lystdrive for tida er festspillene. Dersom du er i Bergen i tidsromet no-3. juni, MÅ du gå til Festplassen klokka 1800 eller 1900 og høyre på Høgsong - i ordet sin bokstavelege forstand.

Elles har eg byrja eit nytt og betre liv. Dvs, byrja å planleggje det. Eg har skrive ei liste o ver ting eg skal byrje med/byrje med att og ei liste over ting eg skal slutte med/gjere mindre. Mange vil sikkert tykkje slikt er dumt og nyårslovnad-aktig, men eg trur det har ein verdi; eg får jo konkretisert og ordfesta tendensar i livet mitt eg mislikar, men som eg lett kan gjere noko med. Verda vert ikkje skapa før me set ord på ho!

Om påske og merkverdig familie

Det er påske.

I fjor hadde eg ei særs utradisjonell påske for min del, eg sat på toppen av eit fjell i Italia og kontemplerte (mitt nye yndlingsord!) Altso heilt vanlege fjorårsdagar, sett vekk i frå at eg hadde fri. Dessutan var det tidanes storm då minnes eg, regn, torden og vind.
No er det relatvit tradisjonell påske att, med sol og snosmelting. Eg har til og med vore på ski.
Den aller beste tingen med påska, tykkjer eg, er at min tantefamilie kjem oppover. Det fører til nokre særs underhaldande dagar. Mi mor, mi tante og mitt eldste syskenborn saman dannar eit durabeleg stereoanlegg med non stop skravling og høg latterbrølfrekvens. So og seie samtlege eg har kjent klagar over tjurre familieselskap, ein røyndom eg aldri har klart å leve meg inn i: I løpet av kvelden - som i fylgje vår kjære kyrkje bør nyttast til å minnes eit eller anna offer og kontemplere over pasjonen sine mysterium - har me våsa noko aldeles fantastisk, med samtaler om alt frå gjerige onklar til hudormar, heile tida med ein total mangel på sjølvhøgtidelegheit og eit stort overskot latter. Nokre undertrykte kjensler eller lyster var ikkje å spore. Høgdepunktet var då me kledde oss ut i kjolar, parykkar og masker og, med abba for full musikk, råna bygda rundt. Me traff berre ein stakkar som vaska bilen og nokre forbispaserande, men tok oss like godt ein tur opp i byggjefeltet for å vekkje opp folk frå påskesøvna.

Ein kan seie mykje rart om min familie, men me er ikkje akkurat slavar av bordetikette.
Kven sa at familiesamankomastar er keisame?

Om fråtsing og reisefeber

Fråtsinga har vore samansett av:

* Amerikansk brunsj (eigentleg på eit slikt tidspunkt at den burde kallast dunsj): Heimelaga, sterk tomatsuppe og Hash Brown (som er nyydelege raspa jordeple steikt i masse smør)
* Harde heimebakte cookies
* Ferdigkaupt potetgull og sjokolade
* Luksuriøs te og juice (altso slik sesongavhengig frå meieria)
* Eksperimentiell pizza (fyllt med restar og botn laga av potetstappe)

Reisefeberen derimot:
* Stress med tanke på at eg truleg ikkje rekk toget frå Køben til Odin Teatret, slik at eg gjeng glipp av Odin Uge si opning
* Stress av di eg må vaske residensen eg har lånt før eg dreg
*Stress av di eg vil sove lenge no som eg har sjansen (eg klarar tilogmed å gjere soving stressbetont)
*Stress av di eg lurar på om eg får alt nedi handbagasjen (av di eg ikkje rekk å vente på innsjekka bagasje korkje på ut- eller heimveg
*Nervøsitet for at eg er dårlegast på workshop, og alle på Odin lurar på kva eg dreiv med eitt år på Potlach
* Frykt for Jackabstinens
* Frykt for etterslep i pensum
* Heilt vanleg reisefeber

Eg skal på Odin Week frå og med tysdag. Gruar og gledar meg. www.odinteatret.dk

Om mi fyrste rotte

I går såg eg den fyrste rotta eg nokon gong har sett.
Dvs, eg har sett tamme rotter, og utstoppa rotter - føretrinnsvis slike rotter som kom med svartedauden (rattus rattus). I går såg eg derimot det verda sine byar, derunder og ikkje minst Bergen, florerar av: Ei feit, levande brunrotte (rattus norvegicus). Desse er oppkalla etter Noreg av di det er alt for mange av dei og dei er feite skadedyr, akkurat som oss norskingar av arten homo sapiens (norsk forbruk krev ca. 15 jordklotar dersom resten av verda legg seg på vårt nivå, og me stend ansvarlege for store mengdar av olja som brennast i verda).
Tidlegare i år vart eg sjokkert over folk som aldri hadde sett elg eller storfugl. Eg innser at dei truleg er sjokkerte over at eg ikkje har sett ei rotte før no.

Om ei noko paradoksal veke.

No er det lenge sidan eg har blogga, eg har brote løftet mitt om å blogge vekentleg.
I og med at eg ikkje har vorte bombardert av viagra på postordre, reknar eg med at eg ikkje har nokon leserar.
Det kan vere like greit. Eg er ikkje sikker på om eg skriv denne bloggen for at den skal verta lesen.
Ein eg kjenner skriv ein blogg om religionen X. Den dreier seg fyrst og fremst om å få fitte til staken. Han skriv særs litterært i ein slags galen manns høgstil, men til trass for (feil ordval - delvis grunna) dette vert ikkje bloggen hans noko særskilt meir enn vitalistisk, barnsleg pisspreik.
Dessutan er han frå Bømlo men skriv bokmål.
Nok om det.

Denne veka har vore sokalla studieveke, altso vinterferie for dårlege, late studentar som er leie av lesing og førelesning og treng ei ekstra pause, slike studentar som studerar av di dei vil bli noko av det og i mellomtida kan vere totalt uansvarlege og bryte samtlege av dødssyndene på ein kveld.
Altso ikkje slike studentar som meg. Eg skulle sjølvsagt studere masse, skrive oppgåve, lese minst to pensumbøkar og fine på tema til retorikkoppgåve.

Laurdag for nøyaktig ei veke sidan vakna eg med noko som minna om sinnsstemninga til ein nervepasient, i løpet av dagen vart eg so trøtt at eg mest sovna ståande og i løpet av kvelden fekk eg nokon gråtetokter, samt at eg banna so høgt etter eiskilde personar at andre einskilde personar minst to husvære bortanfor meg må ha høyrd det.
Dette lisle samanbrotet førte til at veka har vore prega av mykje soving, liten arbeidslyst og liten arbeidsdisiplin, og eg har fått gjort mykje mindre enn det eg håpa på.

Eg trengte nok ferie. Meir enn dei som hadde planlagd ferie.

Om regidebut

Det eg likar best med ordet "regidebut" er at dei to orda som dannar ordet rimar (alle mine opplyste leserar veit sjølvsagt korleis "debut" uttalast).
Eg likar ogso at eg kan nytte det ordet om det eg har jobba med førre veke.
No har eg vore regissør ogso.
Kven veit kvar dette endar?

(so lenge det korkje er nygårdsparken eller broadway kan det eigentleg gå kvar det vil)

Om å vere so sint at ein har lyst til å vere ung på slutten av syttitalet slik at ein kunne ha spela i pønkeband.

Eg er nemleg so sinna. Uffdå, tenkjer kan hende de som les dette. Det tykkjer eg ikkje de skal gjere. Eg trur nemleg sinne kan vere ei stor kreativ kraft, berre den kanaliserast rett. Eg føler at eg kunne ha måla eit ganske so godt bilete no, til dømes. Eller vore pønk-vokalist. Då måtte eg ha levd på slutten av syttitalet, dog. Pønken er daud, det låg i naturen hans.
Eg har ogso lyst til å skrive ein rasande kronikk i ei avis. Eg veit ikkje om kva, men eg finn nok noko å kanalisere sinnet mitt mot straks eg opnar eit eksemplar av dagspressa. Særskilt dersom det er ein av desse tabloidane.
Det er eigentleg fint å vere sint. Problemet er berre at eg ikkje er heilt sikker på kvifor eg er sinna, det er berre humøret mitt i dag. Ingen har gjort meg nokon direkte urett i dag. Jaja, satsar på at me får noko positiv destruksjon ut av dette sinnet.