Om all the silly boys and girls

I førestillinga "The castle of Holstebro" snakka karakteren til Julia Varley mykje om "all the silly boys and girls", som leikte og spøkte, men til slutt døydde dei ("and all the silly boys and girls will be... dead").
Iblant føler eg meg som ein av the silly boys and girls, særskilt no dsei seiste dagane. Eg trur eg har vore det ei stund. Det er ganske merkeleg, at eg som veit at eg over gjenomsnitteleg intelligent, klarar å vere sopass fjollete. Då meiner eg ikkje slik positiv fjolling, å vere eit leikande menneske, homo ludens, men at eg gjer seriøst fjollete ting. Det rare er at eg innerst inne, ikkje heilt innerst ei gong, relativt synleg (eller kjennleg i dette høvet), veit med meg sjølv at dette er fjollete. Likevel fjollar eg i veg. Fjollfjollfjoll, eg har jo lyst til det og då lagar eg meg ein god dårleg grunn. So fjollar eg for mykje slik at ting vert heilt fjollete, og eg håpar at fornufta snart tek overhand ovanfor tvangstankar og ymse andre kjensler slik at eg kan få sleppe å fjolle. Ellers gjeng ting over styr, eg fjollar vekk viktige folk og ting eg vil ha uvekkfjolla, og eg får eit fjolleliv og det vert ganske so miserabelt.

Om å omstrukturere liv, hjarte og hjerne

Av og til vert ein so vant til det som var nytt og spennande at det nye og spennande vert vanen. Eg trur ikkje det treng å vere so dumt, so lenge du ikkje berre har vanar i livet ditt men heile tida opplev noko nytt og spennande ogso. Det omvendte er sjølvsagt ogso uheldig, dersom alt er nytt og spennande trur eg eigentleg ingen ting vert nytt og spennande, og/eller du vert so stressa at du ikkje klarar å forhalde deg skikkeleg til verda. Det var dagens livsvisdom og eigentleg ein digresjon. Alltid bra å opne med eit sidesprang.
Plutsleg forsvinn det nye og spennande, eller vanen, og du får attende dine gamle, fortrengte vanar, og kjenner dei ikkje att. Det opplevar eg særs sterkt no, og det er veldig vanskeleg å kome attende i gamle spor, som no vert nye spor, sidan eg ikkje lenger kan fortsetje i det sporet eg har vore i eit halvt år. Eg må lære meg å like mange ting på nytt. Eller bør eg gjere noko heilt omvendt, og byrje å like heilt andre ting? Eg trur ikkje det er so lurt, ting bør nok skje spontant, men samstundes, dersom eg ikkje er nøgd med situasjonen, må eg jo leite etter noko nytt nytt og spennandem so lengje eg fylgjer min eigen livsrytme, som sjølvsagt er knytta til vanane, som igjen er knytta til den eg er.
Livsrytme ja, det er den som er endra, eg må stille den om, ettersom parametra eg stilte den etter har vorte kraftig endra. Det er vanskeleg, og det forsterkar alle ugne kjensler i brystet. Der må ogso ting omstrukturerast. For augneblinken ser det ut til å gange rett veg med den omstruktureringa, sjølv om eg har tekje nokre skritt attende etter at eg gjorde eit stort skritt framover, eit skritt som besto av eit løfte eg gav til meg sjølv og ein annan samt at eg lot ganske mykje av dei ugne kjenslene fosse ut, men den seiste veka, særskilt i helga, har den omstruktureringa eg gjorde i hjernen for å tvinge fram omstruktureringa i hjartet brote saman, og eg har gjort masse dumme ting. Eg fekk masse kjeft for det i dag, det trengte eg nok, det er viktig at ein skrik til kvarandre igjen. Eg trur at eg skal klare å oppføre meg no, klare å få omstrukturert hjartet. Det må til for å kunne omstrukturere livet slik at eg kan omstrukturere hjernen som må vere omstrukturert for å kunne omstrukturere hjartet - kompliserte sirklar ikkje sant? Ond sirkel verkar det som, men eg trur ikkje det er ein sirkel, meir ein spiral. Ein spiral som forhåpentlegvis let meg dreie vekk frå eit visst punkt, men samstundes håpar eg at eg dreiar slik at punktet vert verande.

Om eksamen, festspillene og eit nytt og betre liv

No bloggar eg att for fyrste gong på lenge, over ein månad faktisk. Framleis ikkje noko viagra i posten, eit teikn på at eg ikkje har lesarar, i alle fall ikkje nokre dedikerte slike. Nuvel, nok sutring for i dag.
Eller nei, eg skal sutre litt om eksamen. Kunsthistorieversjonen. Eg tykkjer ikkje eg er særs dugande i sjangeren eksamenssvar, eller det vil seie, meir presist, i sjangeren skuleeksamenssvar. Eg vert stressa, eg skriv stygt, eg likar ikkje dei lite frie oppgåvene, eg tykkjer eg må konsentrere meg meir om å hugse ting enn å drøfte og skrive ein god tekst, eg tykkjer eksamensvaktene ter seg som om dei arbeider på Guantanamo.
Då likar eg semesteroppgåver mykje betre, særskilt når eg har so strålande vegleiarar som dei to eg har hatt på høvesvis retorikk og miljøfilosofi, og når mamma og Harald i tillegg forbetrar språket mitt ved å lese korrektur, er alt såre vel. Her er ein eksamenssjanger der eg kan vere nokso fri, kreativ - rett og slett drive lystdriven forsking.
Noko ana lystdrive for tida er festspillene. Dersom du er i Bergen i tidsromet no-3. juni, MÅ du gå til Festplassen klokka 1800 eller 1900 og høyre på Høgsong - i ordet sin bokstavelege forstand.

Elles har eg byrja eit nytt og betre liv. Dvs, byrja å planleggje det. Eg har skrive ei liste o ver ting eg skal byrje med/byrje med att og ei liste over ting eg skal slutte med/gjere mindre. Mange vil sikkert tykkje slikt er dumt og nyårslovnad-aktig, men eg trur det har ein verdi; eg får jo konkretisert og ordfesta tendensar i livet mitt eg mislikar, men som eg lett kan gjere noko med. Verda vert ikkje skapa før me set ord på ho!

Om påske og merkverdig familie

Det er påske.

I fjor hadde eg ei særs utradisjonell påske for min del, eg sat på toppen av eit fjell i Italia og kontemplerte (mitt nye yndlingsord!) Altso heilt vanlege fjorårsdagar, sett vekk i frå at eg hadde fri. Dessutan var det tidanes storm då minnes eg, regn, torden og vind.
No er det relatvit tradisjonell påske att, med sol og snosmelting. Eg har til og med vore på ski.
Den aller beste tingen med påska, tykkjer eg, er at min tantefamilie kjem oppover. Det fører til nokre særs underhaldande dagar. Mi mor, mi tante og mitt eldste syskenborn saman dannar eit durabeleg stereoanlegg med non stop skravling og høg latterbrølfrekvens. So og seie samtlege eg har kjent klagar over tjurre familieselskap, ein røyndom eg aldri har klart å leve meg inn i: I løpet av kvelden - som i fylgje vår kjære kyrkje bør nyttast til å minnes eit eller anna offer og kontemplere over pasjonen sine mysterium - har me våsa noko aldeles fantastisk, med samtaler om alt frå gjerige onklar til hudormar, heile tida med ein total mangel på sjølvhøgtidelegheit og eit stort overskot latter. Nokre undertrykte kjensler eller lyster var ikkje å spore. Høgdepunktet var då me kledde oss ut i kjolar, parykkar og masker og, med abba for full musikk, råna bygda rundt. Me traff berre ein stakkar som vaska bilen og nokre forbispaserande, men tok oss like godt ein tur opp i byggjefeltet for å vekkje opp folk frå påskesøvna.

Ein kan seie mykje rart om min familie, men me er ikkje akkurat slavar av bordetikette.
Kven sa at familiesamankomastar er keisame?

Om fråtsing og reisefeber

Fråtsinga har vore samansett av:

* Amerikansk brunsj (eigentleg på eit slikt tidspunkt at den burde kallast dunsj): Heimelaga, sterk tomatsuppe og Hash Brown (som er nyydelege raspa jordeple steikt i masse smør)
* Harde heimebakte cookies
* Ferdigkaupt potetgull og sjokolade
* Luksuriøs te og juice (altso slik sesongavhengig frå meieria)
* Eksperimentiell pizza (fyllt med restar og botn laga av potetstappe)

Reisefeberen derimot:
* Stress med tanke på at eg truleg ikkje rekk toget frå Køben til Odin Teatret, slik at eg gjeng glipp av Odin Uge si opning
* Stress av di eg må vaske residensen eg har lånt før eg dreg
*Stress av di eg vil sove lenge no som eg har sjansen (eg klarar tilogmed å gjere soving stressbetont)
*Stress av di eg lurar på om eg får alt nedi handbagasjen (av di eg ikkje rekk å vente på innsjekka bagasje korkje på ut- eller heimveg
*Nervøsitet for at eg er dårlegast på workshop, og alle på Odin lurar på kva eg dreiv med eitt år på Potlach
* Frykt for Jackabstinens
* Frykt for etterslep i pensum
* Heilt vanleg reisefeber

Eg skal på Odin Week frå og med tysdag. Gruar og gledar meg. www.odinteatret.dk

Om mi fyrste rotte

I går såg eg den fyrste rotta eg nokon gong har sett.
Dvs, eg har sett tamme rotter, og utstoppa rotter - føretrinnsvis slike rotter som kom med svartedauden (rattus rattus). I går såg eg derimot det verda sine byar, derunder og ikkje minst Bergen, florerar av: Ei feit, levande brunrotte (rattus norvegicus). Desse er oppkalla etter Noreg av di det er alt for mange av dei og dei er feite skadedyr, akkurat som oss norskingar av arten homo sapiens (norsk forbruk krev ca. 15 jordklotar dersom resten av verda legg seg på vårt nivå, og me stend ansvarlege for store mengdar av olja som brennast i verda).
Tidlegare i år vart eg sjokkert over folk som aldri hadde sett elg eller storfugl. Eg innser at dei truleg er sjokkerte over at eg ikkje har sett ei rotte før no.

Om ei noko paradoksal veke.

No er det lenge sidan eg har blogga, eg har brote løftet mitt om å blogge vekentleg.
I og med at eg ikkje har vorte bombardert av viagra på postordre, reknar eg med at eg ikkje har nokon leserar.
Det kan vere like greit. Eg er ikkje sikker på om eg skriv denne bloggen for at den skal verta lesen.
Ein eg kjenner skriv ein blogg om religionen X. Den dreier seg fyrst og fremst om å få fitte til staken. Han skriv særs litterært i ein slags galen manns høgstil, men til trass for (feil ordval - delvis grunna) dette vert ikkje bloggen hans noko særskilt meir enn vitalistisk, barnsleg pisspreik.
Dessutan er han frå Bømlo men skriv bokmål.
Nok om det.

Denne veka har vore sokalla studieveke, altso vinterferie for dårlege, late studentar som er leie av lesing og førelesning og treng ei ekstra pause, slike studentar som studerar av di dei vil bli noko av det og i mellomtida kan vere totalt uansvarlege og bryte samtlege av dødssyndene på ein kveld.
Altso ikkje slike studentar som meg. Eg skulle sjølvsagt studere masse, skrive oppgåve, lese minst to pensumbøkar og fine på tema til retorikkoppgåve.

Laurdag for nøyaktig ei veke sidan vakna eg med noko som minna om sinnsstemninga til ein nervepasient, i løpet av dagen vart eg so trøtt at eg mest sovna ståande og i løpet av kvelden fekk eg nokon gråtetokter, samt at eg banna so høgt etter eiskilde personar at andre einskilde personar minst to husvære bortanfor meg må ha høyrd det.
Dette lisle samanbrotet førte til at veka har vore prega av mykje soving, liten arbeidslyst og liten arbeidsdisiplin, og eg har fått gjort mykje mindre enn det eg håpa på.

Eg trengte nok ferie. Meir enn dei som hadde planlagd ferie.