Om å spele blues på saksofon

Eg kan diverre ikkje spele sax. Ei gong, for noko som verkar som lengje sidan, byrja eg å lære å spele, ved sjølvstudium, i ein liten sal i eit gamalt kloster. Det høyrdes ut som ei døyande kyr, medan eg ville at det skulle høyras ut som Good Bait med Coltrane. Etterkvart vakna kyra til live og forlot romet (etter at eg hadde fengje klage frå kommunen), men nokon Coltrane blei eg aldri - heller ikkje nokon anonym storbandist.
Idag har eg for fyrste gong på lengje spela saksofon, og det gjekk betre enn frykta. Sjølv om eg strengt tatt (kvifor kan det aldri vere mjukt tatt?) ikkje kan spele, hjelp det alltid å spele. Bluesen forsvinn ut av kroppen, inn i munnstykket og vert kasta ut i romet. Sjølv om tonane som kjem er for enkle til å kunne kallast blå, er kjensla bak dei like blå som himmelen ute (som slik sett er eit glitrande psykisk landskap for meg nett no, sjølv om klisjeen skulle seie at det burde ha vore regn).
Eg er glad for at det ikkje er regn, det held med blues i hjartet og blues frå saksofonen. Heldigvis er det vår og ein er våryr, og det er perfekte dagar for å gå ut og plante rosebuskar slik at ein kan hauste roser seinare.
Når bluesen ikkje bur i gatene, er det mykje lettare å bere bluesen i hjartet.

Om at alt eg har sagt er sitat

Eg har noia langt inn i tarmen, sommarfugler av jern i magen og har allereie bytta mitt knuste hjarte mot ei øydelagt nyre, likevel stormar eg fram over slettene med min eigne vanvittige logikk.
Heldigvis.

Om krokane eg heng på på ein dag eg helst vil berre skal slutte

Å vite at eg skal leggje meg i nyvaska sengetøy ikveld, og deretter finne krokus på stadig fleire stadar i byen (eg trur at krokusane har venta so lengje på våren iår at det har gjenge ein real faen i dei, og når våren no endleg er her, har dei berre eksplodert utover alt, slik at byen mest er lilla med kvite og gule flekkar). Lukte våren på Fløien. Drikke to koppar kaffi på Kompaniet av ein ny type espresso som smakar enno betre enn den gamle, og ete ein cookie til dessutan. Skulle ete omelett laga med all den kjærleiken eg har spara opp til anna bruk. Ha ei mummibok ventande til etterpå. Bruke lang tid på å vere sin personlege sekretær og endeleg få gjort alt det eg skulle ha gjort. Vite at morgondagen neppe gjeng sin veg, og at den er ein fredag, og alt dette med blanke ark og slik (det er nesten sant!)

Om eit funn i ei bokhylle

Lille Tre var ei fin bok, sa han. Den burde eg lese. Eg fann boka i dag, og lurte på om eg skulle ta ho med meg for å lese ho, men eg sette ho attende inn i bokhylla. Å lese boka ville berre ha minna meg om han og, dersom eg ikkje kom til å like ho, om kløfta mellom oss, den me aldri ville ha klara å kome over, og til slutt ville eg bli mint på det aller tristaste: At han truleg ikkje les bøker lenger.

Om frynsene mine og kva som frynsar meg til

Den personen eg plukkar opp desidert flest ord frå og set dei til å arbeide i daglegspråket mitt, er storesystera mi (nummer to er den typiske bergensar, som særskilt påverkar ordstillinga mi - istad skreiv eg "mi storesyster" fyrst, før eg retta det til det meir (for min del) dialektnære "storesystera mi"). Eit epitet eg har henta frå hennar vokabular og lagt over i mitt, er "frynsete". Eg vert heil frynsete.
Det er mange ting som gjer meg frynsete. Av og til irriterar eg meg frynsete over dyr og folk som gjer ting eg ikkje set noko vidare pris på gjentekne gonger, til dømes katten til nemnte storesyster som likar å gnåle (nok eit ord eg har frå den kanten) og dersom gnålet ikkje førar fram, bite meg i nasen.
Ein anna type å vere frynsete på er å vere blakk. Eg kan godt forstå at folk som er ordentleg fattige, og ikkje berre småfattige som meg, gjeng rundt og er i konstant dårleg form. Opium til folket har nok noko for seg, i det minste for sjelefreda si skuld. Men no er vel folket so rike og nøgde at dei ikkje treng opiumet lenger for sjelefreda, dersom ikkje dei velhaldte plenane deira skaffar dei like stor eksistensiell angst som eg fekk av å sjå at dei fantest når eg gjekk på vidaregåande.
Aller mest frynsete vert eg av folk eg likar veldig veldig godt, og som ikkje likar meg like godt, eventuelt veit eg ikkje kor eg har dei (enno verre!). At dei fleste slike tilsynelatande er like frynsete som meg, men av andre grunner, gjer det ikkje noko betre: Eg hadde vore mykje mindre frynsete dersom eg visste at personen som frynsar meg til er ein stabil, rasjonell aktør (eg kjennar kan hende berre eitt slikt menneske, men det er lov å håpe, sjølv om lite tydar på at eg ville ha blitt særskilt tiltrekt av ein slik person). Latterlege oppfinningar som mobiltelefonar og sosiale medium gjer frynsene større, fleire og djupare. Kor herleg hadde det ikkje vore å vere totalt avskore frå tilfrynsaren, ikkje potensielt i nærkontakt av andre grad slik eg mest er til ei kvar tid no. Eg vil gå lange turar på fjellet, utan mobiltelefon, utan dekning, utan mac, utan mobilt breiband, utan ei turisthytte med telekommunikasjonshøve innanfor to dagsmarsjar, heilt eismall, gjerne med mange kalde fjellbekkar eg kan bade i slik at eg trekk meg so mykje saman at frynsene gror att (gode, gamaldagse kalde avrivingar hadde nok noko for seg). Langt vekk frå digital lusking og ei sterk lengt etter å for ei gongs skuld få ein kjekk SMS.

Men det hadde sikkert ikkje hjulpe det heller. Katten kan eg hive ut, og pengane kan eg trass alt spare, men blondusar (det er sjølvsagt det det handlar om, eg byrjar å bli fiksert ser de), særskilt slike som er umoglege og tydlegvis har alt for mange motstridande tankar i hovudet på ei gong, held seg i hovudet ditt dei, og frynsene hadde garantert hengt på plass att dag 1 attende i byen. Kan hende skal eg spørje psykolog Sissel Gran om hjelp:
"Sissel har trukket bena godt opp under seg i sofaen, dette med kjærlighet kan hun alt om."
Då trur eg heller på deLillos. Det høver jo dessutan med mitt harde humanistoppfatning om at kunsten lærar oss meir om menneskesinnet sine krokar og sjela sine irrgangar enn det psykologien gjer:
"Har noen mennesker lært dette å bli ekspert på kjærlighet
Er det noen skam om du føler deg lam av kjærlighet
Om du føler deg altfor ung
Om du føler deg alt for liten og dum
Så er det ingen av oss som vet noe mer enn deg
Nei, det er ingen av oss som vet noe mer enn deg"

Om blondt hår

Dersom eg har eit nazistisk karaktertrekk, må det vere min kjærleik til blondt hår. Ein av mine finaste bussturar var over fjellet på veg til Bergen der eg sat foran ei jente med blonde dreads, dei fyrste slike eg nokon sinne såg. Dei var ikkje skittenblonde eller heilt kvite som blonde dreads ofte vert, nei, desse var heilt perfekt gyldenblonde slik mest ingen hårprydar er det. Minnes eg i alle fall. Eg blei forelska heilt til Odda.Seist eg var blond var eg eit av dei styggaste vesena som vandra på Høyden. Takk gud for hattar. Eller, takke faen for hattar dersom dei dekkjer andre sitt blonde hår. Eg vil helst forsvinne inn i blondt hår. Det er eit fint dikt om det, kven som har skrive det kan de inne ut sjølv:
Fargen først
Glem kjærleiken.
Bare jeg får daue
i det gule
håret ditt.

Den gleda har eg ikkje hatt enno, men her er nokre fine blonde hårprakter eg i det minste har fengje lov til å kjenne på

Om gnuring og sturing, furting og snurting

I dag er ein av dei dagane som følas drit utan at eg har nokon god grunn til det.
Det gjev meg dårleg samvit, noko som gjer dagen enno verre. Ogso får eg dårleg samvit av å bli enno surare, og av at eg klagar slik i skriftleg form, osb.

Eg trur eg er prototypen på snurt dersom eg fyrst finn ut at eg skal vere snurt, og ikkje minst er eg alt for flink til å vere misforstått, ulukkeleg forelska eller forsmådd elskar. Hadde det ikkje vore for at eg har sterke gledesutbrot i blant, hadde eg vore den perfekte emo. I dag hjalp det ikkje ei gong å vaske. Vanlegvis vert sinnstemninga mi ljosare i takt med at golvet vert det, men i dag vart eg berre sint då eg merka litt sterkare enn vanleg at eg har linoleum på golvet, og eg ynskja meg måla tregolv noko heilt intenst.
Eg vil ogso ha nokon (nokon meir gjerne enn nokon) å sove med om natta, mat som smakar slik det luktar i gangen min nett no, og fint ver ute. Då skal eg kan hende vurdere å vere glad.
Eg prøvde å tenkje positivt i går, men det er ikkje so lett når det eigentleg ikkje er so mykje negativt å tenkje vekk, rett og slett. Men eg konkluderte med at eg er 40 % glad for at alt som er forbi, er forbi. Altso 60 % trist. At noko er forbi, tyder jo at det kjem finare ting seinare. Merk at eg tykte det var mest trist. Skal eg vere emo, so skal eg vere emo. Det er ganske so slitsamt. Kan neppe vere bra for hjartet. Eg vurderar å leggje meg att, for no byrjar eg nesten å håpe at noko ordentleg trist skal skje slik at eg kan vere ordentleg lei meg. Det vert betre litteratur av det ogso. Å lese om småsurhet er enno verre enn å lese om ein heilt probelmfri kvardag. So det å skrive dette innlegget her, syner vel berre at eg er skikkeleg verdig til nemninga "emo".

(Gnuring, sturing, furting og snurting ber forresten desse namna på engelsk: Chafing, moping, sulking, disgrunteling)